رييس جمهور دنيا يا رييس جمهور ايران؟!

به احتمال خيلي زياد همه سخنراني آقاي احمدي نژاد در صحن سازمان ملل را ديده يا شنيده ايد.سخنراني كه بيشتر شبيه موعظه بود .كسي منكر حرفهاي قشنگ اقاي رييس جمهور نيست وفكر نميكنم سخت ترين مخالفن ايشان هم مخالفت چنداني با سخنان و نصيحتهاي ايشان داشته باشند .چرا كه همه انسانها به دنبال آزادي-عدالت و صلح هستند و هيچ كس نيست كه از جنگ و خشونت و نابرابري خوشش بيايد.ولي نكته اي كه در اين سخنان و اصولا سخنان قشنگ آقاي رييس جمهور بوده و هست اين است كه ايشان هميشه مخاطبشان ملتها و دولتهاي دنياست .كمتر و يا شايد اصلا براي مردم ايران از اين حرفهاي قشنگ قشنگ نمي زنند. مگر مردم ايران خواهان آزادي و صلح و عدالت نيستند .چرا بايد كارگران و دانشجويان و معلمان با زور و اعتراض به دنبال احقاق حقوق خودشان باشند. انگار كه آقاي رييس جمهور در ايران زندگي نمي كنند و با مشكلات روزمره مردم آشنا نيستند .انگار فقر و تبعيض را در بلوچستان و كردستان و خوزستان نميبيند .مثل اينكه زندانيان دربند ايراني را نميبيند و يا اينكه از درگيريهاي قومي و خشونت در مناطق مرزي ايران بي خبر هستند.نميدانم شايد دليل محبوبيت خارجي ايشان در بين بعضي از كشورها بر خلاف كاهش محبوبيتشان در ايران نيز همين باشد .ايشان به جاي اينكه رييس جمهور ايران و مدافع حقوق ايرانيان باشند بيشتر به نظر ميرسد رييس جمهور فلسطين و عراق و كشورهاي آفريقايي هستند.دفاع از حقوق مظلومان و ستمديدگان بد نيست ولي آقاي رييس جمهور بهتر نيست كمي هم به فكر از بين بردن ظلم و تبعيضي باشيد كه بر عليه مردم كشور خودتان در حال وارد شدن است؟!...